W środę dziesiątki tysięcy Polaków wyszło na ulice polskich miast by wyrazić swój sprzeciw wobec podpisaniu przez „polski” rząd kontrowersyjnego traktatu ACTA, nasilającego cenzurę w ostatnim wolnym medium – Internecie pod pretekstem walki z piractwem i podróbkami. Przeciwko podpisaniu tego antyobywatelskiego aktu za naszymi plecami.

Około dwóch tysięcy osób (liczba podawana przez lokalne media) zgromadziło się tego dnia pod Urzędem Wojewódzkim w Rzeszowie by wziąć udział w proteście zorganizowanym przez Narodowy Rzeszów, którego celem było wyrażenie sprzeciwu wobec działań rządu godzących w obywateli i ich wolność. Wśród powiewających biało-czerwonych flag zgromadzeni młodzi ludzie krzyczeli m.in. „Nie dla ACTA” „Stop cenzurze Internetu”, „Wyborcza kłamie lecz wolnych ludzi nie złamie”, „Zapomniałeś o kibicach internautów popamiętasz”, „Taka władza nam przeszkadza”. Dostało się premierowi Tuskowi i jego ekipie. Protestujący przynieśli transparenty z hasłami „ACTA droga do niewoli nie poddamy się kontroli” , „Narodowy Rzeszów”. Na jednej z tzw. „łopatek widniała głowa kaczora Donalda z napisem „Oto głowa zdrajcy”. W przemówieniach organizatorzy podkreślali antynarodowe działania tuskowego rządu marionetek i zwrócili uwagę na konieczność przeciwstawienia się władzy występującej przeciwko własnemu narodowi i sprzedającej go za jego plecami.

Podczas protestu w którym udział wzięli głównie młodzi ludzie, wywodzący się z najróżniejszych środowisk, można było podpisać petycję sprzeciwu wobec ACTA. Zebrani podskakując skandowali „Kto nie skacze ten z Platformy”, „Kłamstwa Michnika wyrzuć do śmietnika”, „Precz z czerwoną demokracją”, „Precz z dyktatem korporacji”. Podczas pikiety obyło się bez policyjnych prowokacji tak dobrze znanych z innych manifestacji w Polsce. Ogólnie wokół zgromadzenia mundurowych nie było zbyt wielu, uczestników obserwowali tajniacy. Protest pod Urzędem Wojewódzkim trwał około dwóch godzin. W drodze powrotnej udało nam się zauważyć samochód z zatkniętym za bocznymi szybami transparentem skierowanym do córki Tuska: „Kasia powiedz ojcu, że z nami nie wygra!”.

Podsumowując pikietę trzeba wyrazić słowa uznania dla organizatorów za utrzymanie merytorycznego poziomu i sprawne pokierowanie protestem. Cieszyła duża liczba młodych ludzi przeciwnych atakowi na wolność słowa mimo, iż z wieloma z nich prawdopodobnie w innych kwestiach stanęlibyśmy po różnych stronach barykady. Pozostaje mieć nadzieje, że część z nich zrozumie, że udział w wyborach nie zmienia niczego a ci, których co cztery lata wybierają sprzedają ich za plecami i nie są reprezentantami narodu w żadnym znaczeniu. Miejmy nadzieje, że wielu młodych ludzi otworzy oczy na medialną propagandę, powolne urzeczywistnianie się w Polsce państwa policyjnego skrajną cenzurę i inwigilację i że dołoży wszelkich starań by ludzie odpowiedzialni za taki stan rzeczy nie czuli się bezpieczni na swoich ciepłych posadkach.

13 grudnia 2011 roku obchodziliśmy 30-stą rocznicę wprowadzenia w Polsce stanu wojennego, który był aktem wypowiedzenia wojny narodowi polskiemu przez komunistycznych namiestników sowieckich w naszym kraju, i który pochłonął wiele ofiar wśród walczących o wolność robotników.

W tym roku manifestacje zorganizowane były w całym kraju, wiele z nich organizowali nacjonaliści i kibice. My w tym roku uczciliśmy pamięć ofiar czerwonego terroru w Rzeszowie, gdzie manifestacje zorganizowali patrioci z grupy Narodowy Rzeszów.

Już na kilka dni przed demonstracją rozeszła się wieść, że na drodze przemarszu możemy natknąć się na kontrdemonstracje tzw. „antyfaszystów”, ogłoszenie o planowanej akcji ukazało się na stronie Antifa – Południowo wschodni Front. Nastolatkowie z Antify skrzykiwali się na Facebooku, lecz zobaczywszy, że tym samym przestają być anonimowi szybko pozdejmowali ze swoich stron informacje o planowanej kontrze a organizatorka pikiety udała się ze skargą do zaprzyjaźnionej z nimi redakcji Gazety Wyborczej gdzie z żalem opowiedziała o tym, że boją się narodowców a część uczestników zrezygnowała z udziału w akcji. To co zobaczyliśmy w dniu manifestacji potwierdziło po raz kolejny powiedzenie „wyszło jak mobilizacja antyfaszystowska”.

O godzinie 18-stej, we wtorek 13 grudnia patrioci z Rzeszowa i innych miast województwa (m.in. Stalowej Woli, Dębicy, Leżajska) zaczęli gromadzić się w pubie Millenium, gdzie odbyła się prezentacja dotycząca stanu wojennego oraz projekcja filmu o pacyfikacji kopalni „Wujek”. Tego wieczoru lokal pękał w szwach, liczba chętnych do uczczenia pamięci ofiar komunistów przerosła oczekiwania organizatorów.

Około godziny 20-stej wychodzimy z pubu by tuż za rogiem uformować szyk i ruszyć przez centrum miasta pod Krzyż Katyński. W momencie opuszczania lokalu naliczono 170 uczestników, kolejni dołączyli na trasie co dało liczbę około 200 osób, wśród nich niemała grupa kibiców Resovii.

Na przedzie pochodu niesiony był wieniec, który miał być złożony pod Krzyżem, tuż za nim ustawiliśmy się my z transparentami dotyczącymi 13 grudnia 1981 roku i hasłem przypominającym o tym, że sprawcy tamtych wydarzeń nigdy nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności z tzw. „wolnej Polsce”. Drugi baner odnosił się do odsiadującego dożywocie w RPA polskiego antykomunisty Janusza Walusia, znienawidzonego przez postępowe i lewicujące środowiska i zapomnianego przez antykomunistów.

Nad naszymi głowami powiewa wielki transparent z napisem Amor Patriae Nostra Lex, wokoło roi się od biało czerwonych flag. Wielka polska flaga niesiona była w środku tłumu ludzi. Idąc głównymi ulicami Rzeszowa skandujemy „Raz sierpem, raz młotem w czerwoną hołotę”, „Znajdzie się cela dla Jaruzela”, „Cześć i chwała bohaterom”. Przechodząc obok redakcji Gazety Wyborczej śpiewamy „Wyborcza kłamie lecz wolnych ludzi nie złamie”.

Efektowny pochód porusza się naprzód, bez żadnych incydentów docieramy pod Krzyż Katyński. Tam, ukryta na górce a krzakami i chroniona przez tajniaków czeka na nas Antifa. 19-osobowa pikieta zamaskowanych nastolatków z wypisanym sprayem na prześcieradle hasłem, próbuje coś krzyczeć, są jednak mało słyszalni wśród okrzyków zebranych narodowców. Wśród nich krąży z aparatem nasz fotoreporter, który, jak można domyśleć się po komentarzach („Uwaga, on jest od nich”) wzbudza niepokój w szeregach bojowych „antyfaszystów”.  W stronę pikiet ki „antyfaszystów” lecą dwie zapalone race, wznoszony jest okrzyk „Antifa Ha Ha Ha” i na tym kończy się nasze zainteresowanie zbieraniną nastolatków.

Pod Krzyżem zostaje odśpiewany hymn, złożone kwiaty i demonstracja dobiega końca. Przed jej zakończeniem „antyfaszyści” profilaktycznie opuszczają jej miejsce. Kilka uliczek dalej na wymianę poglądów z Antifą mieli ochotę kibice Resovii, jednak antysystemowy spod znaku „antyfaszyzmu” nie wyrażają podobnej chęci i chronią się w pobliskim komisariacie policji.

Po zakończeniu demonstracji część jej uczestników rozjeżdża się do domów, pozostała część udaje się z powrotem do pubu Millenium, gdzie czas mija nam na rozmowach .

Manifestacje obserwowało kilkunastu dziennikarzy, w tym niezawodna ekipa funkcjonariuszy Adama Michnika. Redaktor rzeszowskiej Wyborczej nie mogąc znaleźć sensacji, opisał całe wydarzenie w sposób charakterystyczny dla redakcyjnej linii ideologicznej GW czyli na zasadzie negacji. Idea upamiętnienia ofiar stanu wojennego i złożenia kwiatów pod Krzyżem Katyńskim śmieszyła redaktora, a rozbawienie swoje postanowił przypisać „reagującym śmiechem przechodniom” co oczywiście jest fantazją autora.

Podsumowując całą akcję trzeba napisać, że okazała się ona dużym sukcesem, i prawdopodobnie największą manifestacją nacjonalistów na Podkarpaciu w ostatnich latach. Podziękowania i wyrazy uznania należą się organizatorom a także wszystkim uczestnikom demonstracji. Pokazuje ona bowiem, że pomimo medialnej propagandy i prób ukierunkowania młodzieży na kosmopolityzm, nie zapomina ona o ważnych dla Ojczyzny wydarzeniach z przeszłości i wyraża gotowość do walki o lepszą przyszłość.

Od kilku miesięcy trwały przygotowania do kolejnego Marszu Niepodległości organizowanego przez Młodzież Wszechpolską i Obóz Narodowo Radykalny. W ciągu ostatnich kilku tygodni ciśnienie medialne zdawało się zapowiadać dzień pełen emocji. Obserwowaliśmy z zaciekawieniem tegoroczną taktykę Gazety Wyborczej i odpowiedzialnego z jej ramienia za blokowanie patriotycznego pochodu Seweryna Blumsztajna. Po zeszłorocznej kompromitacji, kampanii reklamowej środowisk skrajnej lewicy, anarchistów czy zawodowych homoseksualistów wspieranymi feministkami i działaczami organizacji żydowskich, w tym roku redaktor Blumsztajn starał się tonować swoje wypowiedzi. Do czasu. Na kilka dni przed Marszem  Gazeta Wyborcza i inne należące do spółki Agora media przypuściły atak na organizatorów Marszu i reklamowanie gejowsko-lewackiego wiecu pod nazwą „Kolorowa Niepodległa”.

Jak zawsze „argumentami” zażartych wrogów świętowania polskości były powtarzane jak mantra oskarżenia o „faszyzm”, „rasizm”, „neonazizm” czy inne „antysemityzmy” (zwyczajowo stosowane przez media wymiennie). Odbyte debaty zwolenników i przeciwników Marszu Niepodległości obnażyły kompletny brak argumentów lewicowców (tych skrajnych jak i tych salonowych z Krytyki Politycznej) i wspierających ich tzw. „celebrytów”. W tym czasie organizowana była „antyfaszystowska” mobilizacja. Po zeszłorocznej klęsce poniesionej mimo ogromnego wsparcia medialnego najbardziej znanych tytułów w kraju, w tym roku zbieranina anarchistów, feministek, transwestytów i innych podobnych środowisk musiał się sporo nagłowić. „Gwiazdy” ze stajni TVN-u nagrywały filmiki zapraszające do blokowania legalnej manifestacji narodowców, a w tym czasie tzw. „antyfaszyści bojowi” błagali o pomoc swych zagranicznych towarzyszy.

Na Marsz Niepodległości w tym roku trwała mobilizacja kibiców, narodowców i nacjonalistów ze wszystkich ugrupowań i tych niezrzeszonych. Marsz stał się najgłośniejszym wydarzeniem nadchodzących dni. Wsparło go wiele środowisk, nawet tych na co dzień bardzo się od siebie różniących, oraz znanych postaci.

Złość i frustracja mediów, zwłaszcza Gazety Wyborczej sięgała zenitu, zapowiadał się bowiem ogromny sukces narodowego przedsięwzięcia. Wybierając się na marsz, zastanawialiśmy się jak to wszystko się potoczy i czy prowokacje mające na celu zdyskredytowanie marszu są już ułożone. Wiedzieliśmy, że spodziewać się można starć i policyjnych prowokacji, wiedzieliśmy, że z takiego obrotu spraw bardzo ucieszy się sztab na Czerskiej.

Ostatnie dni przed marszem upłynęły na ostatnich przygotowaniach, ustalanie godziny wyjazdu, drukowaniu transparentów. Emocje rosły coraz bardziej.

Marsz

Jeszcze na kilkanaście dni przed Marszem stalowowolska policja próbowała dowiedzieć się skąd wyruszać będą jego uczestnicy, kto był na nim w zeszłym roku i kto wyjazd ten organizował. Udało uniknąć się uciążliwych działań mundurowych przed samym wyjazdem, ale dwa autokary (jeden ze Stalowej Woli a drugi z Rzeszowa) zostały przejęte pod eskortę już po wjeździe do Sandomierza i prowadzone przez zmieniające się co powiat patrole aż do samej stolicy. Przed Warszawą nasze autokary zostały skierowane na parking gdzie zostały skontrolowane. W tym czasie kontaktujemy się ze znajomymi będącymi już na miejscu, informują nas o sytuacji i drobnych incydentach z udziałem lewackich bojówkarzy ściągniętych przez polskich „antyfaszystów”, których mimo uzbrojenia i stylizowanego na groźny wyglądu stać było jedynie na zaatakowanie rekonstruktorów historycznych. Coraz bardziej niecierpliwie zerkami na zegarki i czekamy na koniec policyjnej kontroli, ponieważ zbliża się nieubłagalnie godzina rozpoczęcia Marszu.

Policyjny radiowóz eskortuje nas pod stadion Legii, gdzie stoi już bardzo dużo autokarów z całej Polski. Tam spotykamy dość liczną grupę kibiców z Lubelszczyzny  i ruszamy w kierunku Placu Konstytucji. Po dotarciu na niego kilka minut po godzinie 15 zastajemy już walki z policją, latają kamienie, odpalone race, petardy. Policja używa gazu i armatek wodnych.

Wmieszanie się w tłum i chaotyczna sytuacja na placu powoduje, że cała nasza grupa rozdziela się, odnajdując się w późniejszym czasie częściowo. Po dwóch, trzech lub pojedynczo zostajemy w różnych miejscach, niewiele pomaga tu komunikacje telefoniczna, ze względu na policyjne szarże ciągle zmieniamy miejsca. Agresywne zachowanie policji, w połączeniu z wezwaniami do „zachowania zgodnego z prawem” musiało znaleźć odpowiedź w postaci zdecydowanej postawy zebranych.

Podczas gdy na placu trwają starcia a duże grupy są stopniowo spychane przez policję w boczne uliczki, organizatorzy postanawiają o wyruszeniu Marszu. W kilkudziesięciu a nawet kilkusetosobowych grupach jesteśmy co chwile atakowani przez oddziały uzbrojonych policjantów, armatki wodne i przyodzianych w kamizelki tajniaków, ataki te nie pozostają bez odpowiedzi. Części z nas udaje się dotrzeć do kolumny Marszu i dołączyć do niego, reszta, wraz z tłumem usiłuje dostać się na z powrotem na plac, lecz uliczki obstawiają kolejne oddziały policji.

Powoli stawało się jasne, że tak dużą grupą nie dotrzemy tam z powrotem bez narażenia się na możliwość zatrzymania przez policje, która próbowała wyłapywać z tłumu pierwsze z brzegu osoby, które później opisywane są za pomocą medialnej formułki „najbardziej agresywnych uczestników zajść”.

Po dłuższym czasie pościgów, walk i przeróżnych sytuacji nie do przewidzenia, udaje nam się rozdzielić na i w kilkuosobowych grupach dotrzeć na Plac Konstytucji. Jest już jednak jasne, że nie uda nam się dołączyć do Marszu, także wraz z warszawskim patriotami udajemy się prosto pod pomnik Romana Dmowskiego, gdzie niebawem ma dotrzeć Marsz. Powoli zaczynamy się odnajdywać, czekamy na tych z nas, którzy wzięli udział w przemarszu ulicami stolicy.

Biegając po stołecznych ulicach i unikając ataków policji, w tym napotkanego oddziału konnego nie było nam dane zobaczyć tak szeroko reklamowanej blokady „antyfaszystów”, ich wiecu ani żadnych grup, które miały sprawić, że „nie przejdziemy”. W tym czasie docierają do nas, jak się później okazało nieprawdziwe, informacje o zdelegalizowaniu Marszu.

Mimo tak wielu emocji, pozostał pewien niedosyt, że nie udało się nam sformować własnego bloku, rozwinąć zaprezentować wszystkich przygotowanych na tę okazje transparentów (w tym jednego poświęconego więzionemu w Południowej Afryce polskiemu antykomuniście Januszowi Walusiowi). Zamiast tego wielu ludzi mogło posmakować policyjnego gazu lub zostało oblanych wodą w dość mroźny dzień.

Będąc  już przy pomniku Dmowskiego widzimy zbliżający się pochód patriotyczny, który według różnych szacunków liczył od 15 do ponad 20 tysięcy ludzi, i który od wielu tygodni spędzał sen z powiek funkcjonariuszom medialnym Adama Michnika i przeróżnym pseudolewicowym „autorytetom”. Niekończące się morze ludzi i biało czerwonych flag robiło naprawdę spore wrażenie, co chwile pochód rozświetlał się dziesiątkami odpalonych rac. Po krótkim czasie, gdy trwały pierwsze przemówienia pod pomnikiem, kilkadziesiąt metrów od nas doszło do kolejnych starć z policją, zobaczyliśmy dwa płonące samochody należące do TVN 24, stacji, podobnie jak Gazeta Wyborcza, wyjątkowo nieżyczliwej wszelkim przejawom patriotyzmu. Wtedy też usłyszeliśmy, że Marsz Niepodległości zostaje zdelegalizowany i policja wzywa wielotysięczny tłum do rozejścia się.

W tegorocznym Marszu polskich nacjonalistów i patriotów wspierały również zagraniczne delegacje, przedstawiciele nacjonalistycznych ugrupowań z Hiszpanii, Węgier, Czech, Włoch, Serbii, Ukrainy, Słowacji, Litwy czy Szwecji.

Organizatorzy Marszu postanawiają rozwiązać demonstracje i ludzie powoli zaczynają opuszczać plac Na Rozdrożu. Po przeliczeniu wszystkich ludzi z naszego autokaru ruszamy na parking pod stadionem Legii, gdzie zostaję nam przydzielony policyjny motocykl, który odwozi nas poza miasto. Również w drodze powrotnej towarzyszy nam zmieniająca się eskorta, na którą składają się dwa nieoznakowane auta policyjne i duży radiowóz. Kilka postojów na jedzenie i papierosa, niedaleko przed Stalową Wolą zostawiają nas eskortujący po to by chwile później zajechało aż pięć radiowozów z naszego miasta. Na koniec podróży wszyscy zostajemy sfilmowani i spisani, a policjant tłumaczy te działania „rozkazami z Warszawy”. Po tym wszystkim docieramy do miasta i rozchodzimy się.

Podsumowanie

Podsumowując całe wydarzenie i atmosferę jaka wytworzyła się wokół niego w mediach, nie sposób nie pomyśleć, że tym, którzy dołożyli tak wielkich starań aby zohydzić idee Marszu w oczach społeczeństwa mogło zależeć na zamieszkach do których doszło przed Marszem. Zdając sobie sprawę z coraz bardziej widocznego wzrostu świadomości narodowej wśród młodzieży i niekwestionowanego sukcesu zeszłorocznego Marszu robili wszystko by ukazać jego uczestników w jak najgorszym świetle. Jednak, pomimo wszelkiego odcinania się organizatorów od uczestników zajść uważam, że zdecydowana reakcja na policyjne prowokacje i jasne danie do zrozumienia siłowym resortom władzy, że nie mogą bezkarnie atakować obywateli na legalnej demonstracji powinna mieć miejsce zawsze tam, gdzie owe prowokacje mają miejsce. Jako nacjonaliści, środowisko doświadczające szykan ze strony władzy, mediów i kohort umundurowanych (bądź zakamuflowanych) bandziorów powinniśmy dać im jasno do zrozumienia, że zarówno oni jak i okupacyjny twór zwany III RP jest naszym wrogiem. Tegoroczny Marsz Niepodległości okazał się największą manifestacją narodową od czasu istnienia III Rzeczpospolitej (ironicznie nazywanej czasami „wolną Polską”). Zgromadził ponad 20 tysięcy ludzi, podczas gdy wysiłek środowisk lewicowych ekstremistów i wielkie zaangażowanie mediów ściągnęło na wiec tolerancjonistów dużo mniej ludzi. Kompromitacja Gazety Wyborczej i całego tzw. Porozumienia 11 Listopada w zeszłym roku powtórzyła się i w roku bieżącym. Złożone z najdziwaczniejszych grup Porozumienie okazało się być główną przyczyną zaistniałych zdarzeń. Mimo, że w tym roku redaktor Blumsztajn już nie zachęcał do przynoszenia na Marsz kamieni a Michał Sutowski z salonowej Krytyki Politycznej nie wychwalał dzierżących flagi z sierpem i młotem „bojówkarzy” anarchistycznych, ci ostatni na pomoc wezwali niemieckich kumpli, którzy paradując z pałkami i kastetami chowali się w należącej do Krytyki restauracji. Wizyta niemieckich lewaków podziałała na wyobraźnie uczestników Marszu, niestety nikt nie miał okazji do bliższej konwersacji z wycieczką zza Odry.

Powrót do domu i zapoznanie się z relacjami medialnymi, zdjęciami, filmami i wypowiedziami zarówno zwolenników, przeciwników i innych obserwatorów wydarzeń dało nam obraz tego co działo się w częściach miasta, których nie mieliśmy okazji zwiedzić. Na wierzch wypłynęły kolejne kompromitujące lewackie Porozumienie fakty, pokazując prawdziwe oblicze organizatorów wiecu Kolorowa Niepodległa, firmowanego przez środowisko Michnika i Blumsztajna oraz niemieckich kolegów ich młodych pupilków czyli tzw. „antyfaszystów”.

Wydarzenia przed i po marszu pokazały również brutalne zachowania policji, kopanie po głowach i twarzach przechodniów, atakowanie i bicie bez powodu ludzi z biało czerwonymi flagami. Incydenty te potwierdziły to co wiemy już od dawna, mianowicie, że będąc pod specjalną ochroną prawa oraz mediów polscy policjanci czuja się bezkarni i stosują metody, których nie powstydziliby się najgorsi bandyci. Po raz kolejny udowodnione zostało, że policja w Polsce stanowi największą zorganizowaną grupę przestępczą a większość zamieszek po meczach czy demonstracjach jest wynikiem ich prowokacyjnych działań. Takie zachowania nie mogą pozostawać bez odpowiedzi, a ludzie zgromadzeni na legalnej manifestacji nie mogą pozostawać bierni wobec ataków uzbrojonych hord bandytów w mundurach, będących na usługach rządzącego antypolskiego establishmentu i wykorzystywanych do politycznych prowokacji.

Komentarze skompromitowanych, lewicujących „ekspertów” i „autorytetów” dają pełen obraz hipokryzji i złej woli tego środowiska, próbującego ugrać jak najwięcej na piątkowych incydentach, które bezpośrednio lub pośrednio sami sprowokowali.

Zajścia na Placu Konstytucji, całkowicie przesłoniły w mediach obraz dwudziestotysięcznego Marszu, który śmiało nazwać można wielkim sukcesem polskich środowisk narodowych. Zdajemy sobie sprawę, że narzędzia propagandowe podejrzanego środowiska skupionego wokół Michnika, Blumsztajna, TVN i innych mediów głównego nurtu nie zaprzestaną nagonki na ruch narodowy. Cieszy jednak to, że coraz więcej ludzi widzi jakie kłamstwa i manipulacje są im serwowane przez media i zaczynają skłaniać się ku wartościowym postawom patriotycznym zamiast wciskanego im usilnie gejowsko-feministyczno-lewackiego „postępu”.

Z tego miejsca przesyłamy pozdrowienia dla wszystkich uczestników Marszu Niepodległości i wyrażamy nadzieje na spotkanie się w tym samym miejscu w roku następnym.

Skończyła się kampania wyborcza, Polacy wrócili z lokali wyborczych przed telewizory aby dowiedzieć się kto będzie nimi rządził przez następne cztery lata. Niektórzy z nich zapewne święcie przekonani, że ma to jakiekolwiek znaczenie. Do Sejmu i Senatu dostali się po raz kolejny zawodowi parlamentarzyści i kilka nowych twarzy uzupełniających wesołą ferajnę, która od dwudziestu ponad lat zarządza owieczkami.

 Politykierzy, którzy tworzyli atrapę państwa zwanego Trzecią RP, wszelkiej maści aferzyści, złodzieje i krętacze, przydatni w kampanii wyborczej i rozpoznawalni z okładek kolorowych gazet „celebryci”, sportowcy i inni podobni „eksperci” a także szef zawodowych homoseksualistów czy chłop w damskich ciuszkach uzupełnieni murzyńską egzotyką tworzą „nowy” krajobraz polityczny Polski. Powiało „Europą” i „postępem”. To wszystko dzięki wam, kochani rodacy!

Szefowie partii, poszczególni wybrani „reprezentanci narodu” w ciepłych słowach dziękują swoim wyborcom, tym, którzy własnym podpisem zezwolili im na dalsze grzanie ciepłych posadek. Serdeczne podziękowania dla tych wszystkich, którzy wzięli udział w kampanii wyborczej i którzy w niedziele ruszyli do urn uzupełniamy hasłem, którego nie usłyszycie w telewizji, nie przeczytacie w prasie ani nie uświadczycie w trakcie konferencji i wieców politycznych, a które, z całą pewnością oddaje wdzięczność wybrańców wobec was wszystkich. A więc…

Prześcigają się w obietnicach, dwoją i troją by pokazać się społeczeństwu z jak najlepszej strony. Na pełnych obrotach pracują ich medialne tuby propagandowe, prezentując kolejne sondaże, przemowy czy modne ostatnio debaty „konkurentów”. I tak w kółko od lat. Ci, którzy w mniemaniu sterowanej przez media opinii publicznej mienią się przeciwnikami są jednak niczym innym jak dwoma stronami tego samego układu, którzy rządzi Polską od przeszło dwudziestu lat. Medialna nagonka na obywateli, która nakazuje im branie udziału w tragikomicznym przedstawieniu ukazując oddawanie głosu jako „obywatelski obowiązek” nie działa jednak na wszystkich. Co cieszy, coraz więcej ludzi nie widzi najmniejszego sensu w głosowaniu, które załatwi ciepłe posadki zawodowym posłom i senatorom, którzy od lat żyją na ich rachunek oraz nowej generacji karierowiczów i politycznych prostytutek.

Podobnie jak ostatnim razem, i teraz wzięliśmy czynny udział w kampanii wyborczej namawiając do świadomego bojkotu wyborów, który uważamy za najlepsze wyjście. Wspieranie swoim głosem rządzącej od lat farbowanej na różne kolory bandy to nic innego jak dawanie przyzwolenia na dalszą, często przestępczą, działalność partii i polityków. Wybór tzw. mniejszego zła nie rozwiąże żadnych z istotnych problemów, z którymi boryka się dziś nasz kraj. W grę wchodzi tylko eskalacja społecznego niezadowolenia. Niech znajdzie  ono wyraz w nie braniu udziału w wyborach a skończy, czego sobie i wszystkim życzymy, zmianą demoliberalnego systemu i końcem oszukańczego tworu zwanego III RP.

Od kilku dni w wielu miastach trwają Juwenalia. Nie inaczej jest również w Stalowej Woli, gdzie postanawiamy wybrać się wesołą grupką aby, podobnie jak studenci i pozostali mieszkańcy spędzić miło czas przy muzyce i piwku. T co odróżniało nas od innych uczestników koncertów pod chmurką były koszulki w napisem Gówno Prawda stylizowanym na logo niezbyt obiektywnej i rzeczowej ale kreowanej na  wyznacznik „postępowości” Gazety Wyborczej.

Kilkunastoosobowa grupka młodych ludzi siedząca przy stoliku za którym wisiał dodatkowo transparent Gówno Prawda (który zadebiutował kilka dni wcześniej na meczu Stali ze Świtem Nowy Dwór Mazowiecki) nie mogła nie przykuwać uwagi coraz większego tłumu uczestników koncertów. Ludzie robili zdjęcia wiszącego transparentu a niektórzy wypytywali nawet gdzie mogą nabyć takie koszulki. Akcja rozprowadzania koszulek cieszy się w Stalowej Woli niezwykłą popularnością, z przerobionym logo gazety Michnika po mieście chodzi już kilkadziesiąt osób i co chwile zgłaszają się kolejni zainteresowani, co obrazuje dobitnie jakie zdanie o tej gazecie ma coraz więcej młodych ludzi.

Podczas Juwenaliów udało się połączyć przyjemne z pożytecznym: spędzenie czasu w wesołym gronie znajomych i wysłanie czytelnego przekazu odnośnie działalności środowiska skupionego wokół Michnika, Blumsztajna i Gazety Wyborczej, która na przestrzeni wielu lat konsekwentnie atakowała postawy patriotyczne wśród społeczeństwa, manipulowała faktami na temat nacjonalistów a ostatnio, wespół z rządem Donalda Tuska próbuje zwalczyć niepoprawne politycznie polskie środowisko kibiców.

Środowisko GW nie daje za wygraną, nawet po kompromitacji jaką było organizowanie przez nich protestów dzierżących flagi z sierpem i młotem tzw. „antyfaszystów” 11 listopada w Warszawie. Co jakiś czas czytelnicy propagandowego organu Michnika bombardowani są doniesieniami a zagrażających im „polskich faszystach”, czyhających na nich okrutnych kibolach czy strasznej polskiej „homofobii” i „antysemityzmie”. Pozytywnym aspektem coraz bardziej chaotycznej działalności „dziennikarzy” Wyborczej jest fakt, że coraz więcej ludzi zwraca uwagę na ich pokrętne próby zwalczenia wszystkiego co nie pasuje do ich wizji świata. To, że zdołali zaskarbić sobie serdeczną pogardę myślących samodzielnie ludzi, grup i środowisk oraz to, że ludzie ci postanowili kontrować ataki ekipy z Czerskiej jak i wspierane przez nie władze. Przeciwko kłamstwom mediów, wśród których przoduje Gazeta Wyborcza odbywa się szereg akcji w całej Polsce. Kolejne akcje ukazujące obłudę środowiska GW z pewnością nie ominą też naszego miasta. Poniżej krótka fotorelacja z Juwenaliów z antymichnikowym akcentem.

Drugiego kwietnia z inicjatywy śląskich Białych Orłów odbył się w Bytomiu 1 Kongres Nacjonalistów, nieformalne spotkanie niezależnych aktywistów skupionych wokół różnych inicjatyw. Na spotkaniu obecna była również kilkuosobowa delegacja z Podkarpacia, w tym stalowowolscy Autonomiczni Nacjonaliści.

 Po kilku godzinach podróży docieramy na miejsce spotkania na chwile przed planowanym rozpoczęciem, czyli przed godziną 15-stą. Tam spotykamy nacjonalistów z Mielca oraz Wrocławia oraz gospodarzy, następnie wspólnie udajemy się do lokalu w którym odbyć się ma spotkanie. W spotkaniu, które nie było oficjalnie reklamowane, a informacje o którym była przekazywana raczej wąskiej grupie wzięło udział ok. 30 osób. Należy podkreślić, że uczestnicy spotkania reprezentowali różne środowiska nacjonalistów, oprócz organizujących spotkanie Białych Orłów byli więc ludzie związani z portalem Fuck PC, Autonomiczni Nacjonaliści, aktywiści skupieni wokół grup Galician White Devils, Opcji Socjal Narodowej, Silesian Pride, ONR czy nie należący do żadnej z wymienionych.

Spotkanie rozpoczęło się od projekcji filmu Roberta Kaczmarka i Grzegorza Brauna „New Poland”, następnie głos zabrała aktywistka OSN, która poruszyła temat edukacji regionalnej i sposobów lokalnej działalności. Po krótkiej przerwie przyszedł czas na kolejne przemówienie, które wygłosił jeden z nacjonalistów ze Stalowej Woli, a które dotyczyło współczesnych form i metod działania. Kolejnym mówca poruszył temat bezpieczeństwa działania, zarówno w Internecie jak i w innych dziedzinach. Przy tej okazji przywoływane były konkretne przykłady praktyk jakimi posługuje się Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego przy represjonowaniu nacjonalistów. Kilka z obecnych osób podzieliło się swoimi doświadczeniami w kontaktach z tymi służbami, poruszone były akcje Agencji we Wrocławiu i na Górnym Śląsku.

W przemowach, których łącznie odbyło się cztery poruszane również tematy wspólnej działalności różnych grup z Polski, przedstawiano pomysły na organizacje akcji, finansowania aktywizmu oraz debatowano na temat w jakim kierunku powinna iść działalność niezależnych środowisk patriotycznych.

Podczas spotkania wystawione zostało stoisko z książkami, gdzie można było zaopatrzyć się w dobre lektury o tematyce historycznej i politycznej. Po przemówieniach odbyła się kolejna projekcja, tym razem był to film „The Soviet Story”. Całość trwała dobrych kilka godzin, poruszane były przeróżne tematy, choć z racji sporej odległości nie mogliśmy zostać na dłuższe dyskusje. Zakończenie stanowił akcent muzyczny, zagrali muzycy z grupy Nordica, niestety my musieliśmy powoli zbierać się do powrotu. Podsumowując spotkanie uważam je za udane a sama idea podobnych spotkań jest z pewnością interesująca. Organizatorzy pierwszego spotkania zadbali o jego poziom, za co należą im się wyrazy uznania. Mamy nadzieje, że nie będzie to spotkanie jednorazowe i że z każdym kolejnym polski ruch nacjonalistyczny będzie mógł pochwalić się coraz większymi sukcesami na polu aktywności. Treść przemówienia AN dostępna jest na portalu Autonom.pl

Manifestacja odnosząca się do szykan w stosunku do nacjonalistów odbyła się we Wrocławiu już po raz trzeci. To właśnie m.in. tam odbyły się zakrojone na szeroką akcje Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, policji oraz prokuratury wymierzone w polskich nacjonalistów. Po serii spektakularnych zatrzymań, przeszukań i konfiskat skierowano oskarżenia wobec narodowców próbując uczynić z nich bandytów oraz nazistów.

 Nagonce na środowiska patriotyczne wtórowały, oczywiście media, z Gazetą Wyborczą na czele. Temat podchwyciły również „opiniotwórcze” stacje telewizyjne, które swoimi reportażami osiągnęły na przestrzeni ostatnich lat mistrzostwo w manipulacji. Oskarżonych usilnie próbowano połączyć z hitlerowcami, przekręcano i okrajano ich wypowiedzi, a materiały zmontowane były tak, żeby budziły strach w odbiorcy. Do Wrocławia wyruszamy już w piątek o północy, by na miejscu zameldować się z samego rana. Tam udajemy się na wypoczynek do sympatycznej koleżanki, by po kilku godzinach snu ruszyć w kierunku rynku, gdzie miała odbyć się akcja. Na miejscu zbierają się już przyjezdni odbierani przez organizatorów, a rynek patrolują policjanci. Całe zgromadzenie jest skrzętnie nagrywane przez funkcjonariuszy. Po spotkaniu znajomych aktywistów z Opcji Socjalnarodowej ruszamy w kierunku, gdzie stoją już dolnośląscy i wielkopolscy Autonomiczni Nacjonaliści, aktywiści NOP oraz Białych Orłów, a także kibice Śląska i Sparty Wrocław. Manifestacja rozpoczyna się z kilkunastominutowym opóźnieniem, jednak uformowanie szyku wyszło bardzo sprawnie. Idąc rynkiem skandujemy m.in. „Wolność słowa dla nacjonalistów”, „Stop represjom politycznym”, „Dość fałszywej demokracji”. Po dojściu pod wrocławską siedziby Gazety Wyborczej rozlega się chóralny śpiew 150-ciu manifestujących „Wyborcza kłamie, lecz wolnych ludzi nie złamie”. Tam też odczytane jest pierwsze z przemówień, w którym naświetlony został cel manifestacji, a także pokrótce przypomniano kłamstwa Gazety, oraz sylwetki ludzi tworzących to środowisko, w tym redaktora Adama Michnika, serdecznego przyjaciela i obrońcy generałów Kiszczaka i Jaruzelskiego (to on nazywał ich na łamach GW „ludźmi honoru”).Manifestacja spotkała się z dużym zainteresowaniem przechodniów, którzy zatrzymywali się by posłuchać tego, co mają do powiedzenia nacjonaliści oraz chętnie czytali wręczane im ulotki. Mieli też okazję zobaczyć na własne oczy tych, którymi straszą ich media – „nazistów tworzących zorganizowane grupy przestępcze”. Jesteśmy pewni, że widząc naszą manifestację i słuchając przemówień nie odnieśli wrażenia, że zagrażamy „demokratycznemu porządkowi”.

Podsumowując demonstrację, była ona dobrze zorganizowana i pokazała, że polscy nacjonaliści potrafią i zamierzają bronić się przed oszczerstwami i kłamstwami rozprzestrzenianymi na ich temat w mediach, że nie siedzą cicho gdy do ich domów wkraczają uzbrojone bandy państwowych funkcjonariuszy, a sądy preparują wobec nich fałszywe oskarżenia. Organizatorom należą się gratulacje, zaś wszystkim uczestnikom podziękowania za okazaną kolejny raz solidarność z prześladowanymi aktywistami.

Zdjęcia autorstwa Tomasza Kostyły.

Władze państwa ustanowiły pierwszy marca Narodowym Dniem Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Projekt ustawy w tej sprawie złożył w ubiegłym roku prezydent Lech Kaczyński w hołdzie „bohaterom Powstania Antykomunistycznego”. Z tej okazji środowiska nacjonalistyczne (Narodowe Orodzenie Polski) i kibicowskie zorganizowały przemarsz ulicami Wrocławia.Na miejsce zbiórki wybrano plac przed Kościołem Garnizonowym obok rynku. W okolicach godziny 19-stej czyli zaplanowanego rozpoczęcia marszu, plac był juz dość szczelnie wypełniony młodymi ludźmi (w wielu przypadkach z szalikami w barwach klubowych lub narodowych) chwilę potem dołączyły do nas osoby w różnym wieku które, w większości wyszły z kościoła. Organizatorzy rozdali wszystkim chętnym pochodnie następnie uformowano szyk i ruszyliśmy na przemarsz. Dało się zauważyć transparenty Narodowego Odrodzenia Polski, Śląska Wrocław i Sparty Wrocław. Zadziwiał i jednocześnie podbudowywał przekrój wiekowy uczestników. Większość stanowiła młodzież ale nie brakowało również ludzi w średnim wieku, kombatantów czy matek z dziećmi. Z powodu sporej ilości uczestników (w moim mniemaniu ok 400 osób) i sporej ilości pochodni pochód wyglądał bardzo efektownie. Wśród okrzyków „Narodowe Siły Zbrojne- NSZ”, „Cześć ich pamięci, żołnierze wyklęci”, „Bóg, honor i Ojczyzna” oraz wielu innych przemaszerowaliśmy szeroka ławą przez rynek a następnie ulicą Świdnicką pod pomnik ofiar stalinowskich. Uformowano tam szeroki łuk wokół placyku przed pomnikiem z transparentami i flagami skierowanymi do wewnątrz. Organizatorzy odczytali krótkie przemówienia, Modlitwę żołnierzy NSZ oraz odśpiewano Rotę i hymn narodowy uświetnione odpaleniem rac przez kibiców. Tam Manifestacja została rozwiązana. Całość trwała ok 40 minut i okazała się bardzo udaną akcją. Szczęśliwie obyło się bez prowokacji ze strony policji i wszyscy uczestnicy spokojnie rozeszli się do domów. Cieszy coraz szersze zainteresowanie społeczeństwa takimi inicjatywami jak i udział w nich sporych rzesz młodzieży. Liczymy na powtórkę w przyszłym roku. Mojmir

Zdjęcia pochodzą z serwisu Wroclawianie.info

20 lutego 2011 roku w Warszawie odbyła się manifestacja solidarności z narodem serbskim, będąca wyrazem sprzeciwu wobec niezależności Kosowa od Serbii. 17 lutego minęły trzy lata od ogłoszenia niepodległości przez tą serbską prowincję przejętą przez albańskich terrorystów z Wyzwoleńczej Armii Kosowa (UCK) oraz ich sojuszników w postaci Stanów Zjednoczonych i NATO. Manifestacje poprzedziła wielka akcja promocyjna, kolportaż ulotek, wieszanie transparentów i malowanie graffiti. Manifestacja reklamowana była na niezliczonej ilości stron internetowych, co sprawiło, że liczba uczestników zaskoczyła nas wszystkich sięgając 650 osób. Manifestacja poparcia dla Serbów zorganizowana została przez autonomicznych nacjonalistów z Warszawy, Stowarzyszenie Zjednoczony Ursynów oraz stowarzyszenie Polacy na rzecz Serbskiego Kosowa.

W mroźny niedzielny poranek w drogę ruszają również nacjonaliści z Rzeszowa i Stalowej Woli. Na miejscu od dnia poprzedniego obecna jest już kilkuosobowa grupa podkarpackich nacjonalistów. Będąc w Warszawie na kilka godzin przed manifestacją udajemy się na zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego w którym spędzamy ponad dwie godziny, by następnie posilić się i dołączyć do zbierających się już przy stacji metra Świętokrzyska patriotów. Kilkanaście minut przed godziną 15 na miejscu widać już spory tłum ludzi, wśród nich widoczne są transparenty Młodzieży Wszechpolskiej, Obozu Narodowo Radykalnego, Stowarzyszenia Na rzecz Kultury i Tradycji „Niklot”, Autonomicznych Nacjonalistów ze stolicy i z Wielkopolski, Opcji Socjal Narodowej, śląskich Białych Orłów. Licznie stawili się też kibice stołecznej Legii. Rozwijane są banery „Kosovo is Serbia”, nad głowami powiewają polskie i serbskie flagi narodowe oraz flaga białoruska, którą przynieśli ze sobą mieszkający w Warszawie Białorusini. Obecni są również Serbowie.

Z kilkunasto minutowym opóźnieniem zostaje uformowany pochód, wtedy rozwijamy amerykańską flagę odwróconą „do góry nogami”, która symbolizować miała dezaprobatę dla amerykańskiego imperializmu, bandytyzmu w wykonaniu tego mocarstwa i jego narzędzia – NATO. Był to również symbol potępienia amerykańskiej interwencji w Jugosławii, w wyniku której przy złamaniu wielu konwencji zamordowano tysiące cywilów, zniszczono infrastrukturę Serbii oraz oddano Kosowo w ręce albańskich mafiosów.

Pochód ruszył głównymi ulicami Warszawy, co jakiś czas wybuchają petardy i odpalane są race. Uczestnicy skandują „Kosowo jest serbskie!”, „Tylko serbskie, tylko serbskie Kosowo!”, „Nie dla państwa bez narodu!”, „Precz z albańskim szowinizmem”, „USA – imperium zła” i wiele innych okrzyków związanych z tematem demonstracji. Imponujący liczbowo pochód wzbudza zainteresowanie przechodniów, podczas jego trwania nie dochodzi do żadnych incydentów. Manifestacja zakończona została pod siedzibą Komisji Europejskiej, gdzie odbyły się przemówienia organizatorów oraz zaproszonych środowisk. Przemawiający mówili m.in. o haniebnym uznaniu przez rząd Polski niepodległości Kosowa, amerykańskich zbrodniach na serbskim narodzie oraz sytuacji w jakiej znajduje się dziś atrapa państwa jakim stało się Kosowo, rządzone przez albańską mafię byłych terrorystów. O sytuacji Serbów mówił poprawną polszczyzna przedstawiciel tego narodu, który, podobnie jak tysiące jego rodaków został zmuszony do opuszczenia swojego domu. W trakcie manifestacji rozdawane są ulotki informujące o sytuacji Serbii wraz z zarysem historycznym odnoszącym się do Kosowa jako kolebki serbskiej państwowości.

Po zakończonej demonstracji część uczestników udała się na dyskusję do klubu N44, my z racji dalekiej drogi do domów nie zostaliśmy. Manifestacja odbiła się szerokim echem w mediach, zarówno polskich jak i serbskich. Przy czym te pierwsze za wszelką cenę starały się zaniżać liczbę uczestników nawet do kilkudziesięciu. Palmę pierwszeństwa prymitywnych manipulacjach nie po raz pierwszy zdobyła Gazeta Wyborcza usiłująca nie tylko zaniżyć liczbę uczestników ale nawet przekonywać czytelników, że część manifestantów nie wiedziało za czym lub przeciwko czemu manifestują (!). Miał to być, oczywiście, obraz manifestantów zupełnie inny od tego w jaki środowisko GW przedstawia swoich podopiecznych skupionych w grupach anarchistycznych, feministycznych czy homoseksualnych. Jednak zainteresowany czytelnik mógł łatwo zweryfikować informację podane przez GW przekonując się po raz kolejny że hasło „dziennikarska rzetelność” w jednym zdaniu z tytułem tej gazety jest wyłącznie czarnym humorem.

Podsumowując demonstracje należy zwrócić uwagę na świetną organizację przemarszu, brak incydentów, spokojne zachowanie policji i duże zainteresowanie. Liczba uczestników pozwala coraz bardziej optymistycznie patrzeć w przyszłość środowisk nacjonalistycznych w Polsce. Coraz więcej medialnych trików mających na celu wyeliminowanie nacjonalizmu daje nam dodatkowe przeświadczenie o tym, że należy działać i poszerzać obszary aktywności. Organizatorom należą się wyrazy uznania, zaś uczestnikom podziękowania za wsparcie tej ważnej inicjatywy.