17 lipca wybraliśmy się na Pola Grunwaldzkie, by uczestniczyć w inscenizacji bitwy w okrągłą 600 rocznicę triumfu polskiego oręża nad Zakonem Krzyżackim. W całonocną podróż wyruszyliśmy około godziny 22 by na miejscu zameldować się z samego rana. Wesoły bus z ośmioma osobami ze Stalowej Woli, Tarnobrzega, Jeżowego i Trzydnika melduje się na polach gdzie czekają już inni uczestnicy wyprawy podróżujący samochodem.

10 lipca w Tarnobrzegu odbyła się trzecia już z kolei manifestacja upamiętniająca rocznice bitwy pod Grunwaldem. Organizatorem demonstracji był Obóz Narodowo Radykalny, w marszu wzięli udział nacjonaliści z Tarnobrzega, Rzeszowa, Stalowej Woli, Niska, Krosna, Lublina i Wrocławia. Do Tarnobrzega wyjechaliśmy przed godziną 19 by już około 40 minut później zameldować się na placu na którym miała rozpocząć się manifestacja. Tam spotykamy kolegów z Tarnobrzega i Rzeszowa z którymi oczekujemy na rozpoczęcie całej akcji. Na placu w różnych miejscach gromadzą się już grupki narodowców. Około godz. 20 przedstawiciel ONR rozpoczyna manifestacje krótkim przemówieniem pod pomnikiem Bartosza Głowackiego, przedstawiając cel zgromadzenia.

Za kilka dni rozpoczynają się mistrzostwa świata w piłce nożnej. Tym razem zaszczyt organizacji tej wielkiej imprezy sportowej przypadł Republice Południowej Afryki. Oczy milionów kibiców zwrócone będą w kierunku tego kraju gdzie o tytuł mistrza zmagać się będą 32 drużyny. Od momentu ogłoszenia gospodarza mistrzostw pomysł ten wzbudzał kontrowersje, które były skrzętnie pomijane przez media głównego nurtu. W samej RPA jak i na świecie przeciwko honorowaniu tego kraju organizacją mistrzostw protestowali Afrykanerzy, niektóre media nieśmiało wspominały o ryzyku organizacji takiej imprezy w kraju słynącym z jednego z najwyższych na świecie wskaźników przestępczości. Czas mistrzostw jest okazją by przypomnieć o tym co dzieje się w tym kraju od momentu objęcia władzy przez Nelsona Mandele i jego Afrykański Kongres Narodowy (ANC). O tym w jakiej sytuacji znaleźli się biali mieszkańcy tego kraju (Burowie).

Powódź, która w ostatnich tygodniach dotknęła wiele regionów Polski pokazała raz jeszcze że w obliczu klęski Polacy potrafią okazać się sobie pomocni. W pomoc ludziom, którzy w wyniku powodzi stracili dobytek swojego życia zaangażowało się wiele organizacji a także zwykłych mieszkańców obszarów dotkniętych. Województwo podkarpackie silnie odczuło skutki powodzi, z okolicznych miejscowości do Stalowej Woli i innych miast regionu ewakuowani byli ludzie z zalanych terenów.

W słoneczne sobotnie popołudnie 22 maja w Lublinie odbyła się manifestacja mająca uczcić 76 rocznicę utworzenia Obozu Narodowo Radykalnego. Od dłuższego czasu przeciwko organizacji tej imprezy szczuła niezastąpiona w „tropieniu faszyzmu” Gazeta Wyborcza, która wraz z politycznym marginesem zwanym Zieloni 2004 zabiegała u władz miasta o uniemożliwienie przemarszu narodowców. Do zorganizowania kontrmanifestacji zawiązano specjalnie grupę „Porozumienie na rzecz Tolerancji”. Gazeta Michnika poświęciła temu wydarzeniu aż osiem artykułów zanim jeszcze manifestacja się odbyła. Straszono zadymami, zamieszkami, propagowaniem faszyzmu i czymś co określają oni mianem „hajlowania”. Na swoich forach i stronach internetowych mobilizowali się anarchiści i inni skrajni lewicowcy oraz homoseksualiści, którzy skompromitowali się po raz kolejny. Ale o tym później.

 

Pierwszego maja, w dzień Święta Pracy na ulice polskich miast wypełzają pogrobowcy komunizmu, uwłaszczone różowe cwaniaczki z tzw. „ugrupowań lewicowych”, szafujące hasłami walki o prawa robotników, godne płace, dobre warunki pracy i ogólnie lepsze życie obywateli Polski. Wraz z nimi, lub osobno, w zależności od stopnia zbieżności deklarowanych idei maszerują wszelkiej maści anarchiści, kanapowe partyjki czerwonych rewolucjonistów. Od wielu już lat próbują one wypracować monopol zarówno na Święto Pracy jak i obronę robotników. Jak tzw. „lewica” wywiązywała się z deklarowanych założeń wiedzą doskonale nie tylko robotnicy. Dawni partyjni aparatczykowie doskonale odnaleźli się w „nowej Polsce” w nowym systemie. Wraz ze sprzedajnymi liderami Solidarności, którzy zapewnili im „miękkie lądowanie”, stworzyli swoją republikę kolesi, w której oszukany naród sprowadzony został do roli taniej siły roboczej, a jego część została pozbawiona możliwości pracy i godnego życia. Dawni komuniści, dziś europejczycy pełną gębą, prezesi firm, politycy kierujący losami „wolnej Polski”, członkowie rad nadzorczych i osobowości świata mediów, zmienili obiekt dyspozycyjny. Dziś nie raportują już do Moskwy a wypełniają rozkazy z Brukseli i Waszyngtonu, wysługując się ponadnarodowemu kapitałowi, maszerują w pierwszym szeregu głosicieli potrzeby globalizacji, zrzeczenia się narodowej suwerenności. Dziś mówiąc o ochronie interesów pracowników i państwa polskiego dobijają polską gospodarkę. Oni też wysyłają polskie wojsko jako tanie, zaciężne oddziały na wojny wywoływane przez globalną elitę w imię imperialistycznych interesów Stanów Zjednoczonych. Dziś hasła walki o godne życie robotników słyszymy z ich ust znacznie rzadziej niż hasła konieczności obdarzenia przywilejami mniejszości seksualnych. A i tak jest to tylko pusta retoryka.

Wydawać by się mogło, że w Europie XXI wieku termin „więzień polityczny” stracił swoje znaczenie, w powszechnym przekonaniu panuje wolność wyrażania opinii, posiadania poglądów. Ludzie wierzą, że władza nie może i nie zamierza ingerować w wyznawane przez nich wartości oraz ich propagowanie. Sami rządzący bardzo często podkreślają ich przywiązanie do wolności słowa. Jest to oczywiście dalekie od rzeczywistości, wolność słowa przeznaczona jest dla tych, którzy biernie akceptują otaczającą ich rzeczywistość, nie starają się przeciwstawić destrukcyjnym poczynaniom „postępowych” władz poszczególnych krajów. Istnieją wyjątki, niektórym ludziom i grupom odmawia się owej wolności o czym szczególnie dotkliwie od dłuższego czasu przekonują się czescy nacjonaliści. W obliczu brutalnych akcji policji przeciwko narodowcom, rajdów antyterrorystów na ich domy, bezprawnych zatrzymań i wyroków, czescy aktywiści postanowili zorganizować demonstracje przeciwko tym totalitarnym praktykom. Miała być ona zarazem wyrazem solidarności z więzionym aktywistami. Po raz kolejny przekonali się oni, a my mogliśmy zobaczyć na własne oczy, jak wygląda poszanowanie wolności niewygodnych środowisk w wykonaniu czeskich władz.

10 kwietnia 2010 roku Polacy z niedowierzaniem wysłuchiwali medialnych doniesień o katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem, w której śmierć poniosła para prezydencka, najwyżsi przedstawiciele władz, wojskowi oraz działacze społeczni i rodziny ofiar katyńskiej masakry sprzed 70 lat. Wydarzenie to wywołało szok, rozpacz a także obawy o kształt dzisiejszej sceny politycznej z której w jednym momencie odeszli reprezentanci największej opozycyjnej partii.

W połowie marca odbyliśmy planowaną od kilku tygodni łikendową wycieczkę w czasie której mieliśmy zaliczyć dwie imprezy, muzyczną i polityczną. Po krótkich przygotowaniach i zawirowaniach personalnych w składzie wycieczkowiczów, w sobotnie południe wyruszamy ze Stalowej Woli do Krakowa, ostatecznie w dwie osoby, na miejscu mają dołączyć do nas krakowscy Autonomiczni Nacjonaliści. Na miejsce docieramy na długo przed rozpoczęciem koncertu, opuszczamy więc salę by wspólnie z miejscowymi posilić się pizzą. Po koncercie na którym zagrali The Invasion, niemiecki Shed No Tears oraz węgierski Feher Torveny (najlepszy skład wieczoru) udajemy się na wypoczynek do  trzeciego wycieczkowicza.Następnego dnia mamy wyruszyć do Bratysławy, na marsz organizowany co roku przez Slovenska Pospolitost a mający upamiętnić 71-szą rocznicę utworzenia w 1939 roku pierwszej Republiki Słowacji i oddanie hołdu pierwszemu prezydentowi, ks. Józefowi Tiso, bohaterowi i męczennikowi słowackiego narodu.

Minęły już dwa lata odkąd wspólnym wysiłkiem albańskich terrorystów, amerykańsko-NATOwskiej bandy uzurpatorów oraz przy pełnym poparciu Unii Europejskiej oderwano od Serbii jej historyczną prowincję – Kosovo. W przeddzień drugiej rocznicy tego wydarzenia za pomocą różnych materiałów przypominających o bandytyzmie NATO i UCK wyraziliśmy symboliczną solidarność z ograbionym serbskim narodem, pokazaliśmy że pamiętamy o krzywdzie i niesprawiedliwości jaka spotkała ich z rąk albańskich i amerykańskich oprawców. Pokazaliśmy że Polacy nie akceptują decyzji „polskiego” rządu, który wypowiedział się przeciwko nim. Na ulicach naszego miasta ponownie pojawiły się plakaty i naklejki sygnowane przez stalowowolskich Autonomicznych Nacjonalistów.